Obecność roślinności niepożądanej w postaci chwastów wiosną w uprawie pszenicy ozimej jest wynikiem słabej skuteczności zabiegu jesiennego lub jego nieprzeprowadzenia z powodu czynników uniemożliwiających aplikację herbicydów. W takiej sytuacji konieczne jest zastosowanie wiosennych herbicydów w pszenicy ozimej.
Szybkie przejmowanie kontroli nad stanowiskiem pszenicy ozimej przez chwasty skłania do traktowania zabiegu wiosennego jako uzupełnienia jesiennej ochrony bądź ewentualnego sposobu na skorygowanie słabego działania herbicydu jesienią. Postawienie wyłącznie na ograniczanie chwastów wiosną może być podyktowane jedynie niemożliwością wykonania zabiegu przed spoczynkiem zimowym pszenicy ozimej.
Oprysk na chwasty w pszenicy ozimej wiosną zaleca się wykonać po przeprowadzeniu lustracji, która ukaże, z jakimi gatunkami chwastów musimy walczyć oraz w jakiej fazie rozwojowej się znajdują. Pamiętajmy, że chwasty nie tylko wygrywają z pszenicą, jeśli chodzi o tempo wzrostu, ale też w warunkach aktualnych zim kiełkują i rosną, podczas kiedy roślina uprawna dopiero szykuje się do rozpoczęcia wegetacji.
Najsilniejsza konkurencja z pszenicą ozimą występuje ze strony m.in. przytulii czepnej, maku polnego, fiołka polnego, rumianowatych oraz miotły zbożowej.
Termin wykonania zabiegu powinien uwzględniać fazę rozwojową pszenicy ozimej oraz poszczególnych gatunków chwastów. Najczęściej rekomendowanym momentem na zastosowanie herbicydu jest obecność chwastów dwuliściennych w fazie 2–6 liści oraz jednoliściennych w fazie krzewienia. A to dlatego, że chwasty będące w młodych stadiach rozwoju cechują się większą wrażliwością na substancje aktywne. Natomiast stosując herbicydy na starsze chwasty, należy się liczyć z możliwością osłabienia działania środka.
Teoretycznie oprysk na chwasty w pszenicy ozimej wiosną należy wykonać jak najszybciej, co wiąże się z przeprowadzaniem zabiegu w fazie krzewienia lub pierwszego kolanka. Niestety w praktyce nie zawsze się to udaje. Przesunięcia wynikają głównie z niesprzyjających warunków atmosferycznych – niska temperatura czy liczne opady nierzadko uniemożliwiają wjazd na pole. Na szczęście baza dostępnych na rynku herbicydów jest mocno rozbudowana i o zabiegach herbicydowych w pszenicy ozimej można myśleć nawet przy fazie nabrzmiewania pochwy liściowej liścia flagowego (BBCH 45).
Program ochrony zbóż skierowany na chwasty dwuliścienne w pszenicy ozimej wiosną w dużej mierze opiera się na grupie herbicydów, jaką są sulfonylomoczniki. Ich działanie blokuje biosyntezę aminokwasów o rozgałęzionych łańcuchach z uwagi na zakłócenie funkcjonowania enzymu ALS/AHAS. Sulfonylomoczniki pobierane są przede wszystkim przez części nadziemne roślin i przedostają się do stożków wzrostu oraz korzeni. Substancje z tej grupy oddziałują na merystemy korzeniowe w ciągu kilku godzin od aplikacji, czego symptomem jest zahamowanie wzrostu chwastów. Największa akumulacja sulfonylomoczników następuje w strefie korzeniowej roślinności niepożądanej. Po zastosowaniu herbicydów po paru dniach lub nawet tygodniach można obserwować chlorozę liści, czerwone zabarwienie nerwów, a ostatecznie zamieranie chwastów.
Zwalczanie szerokiego zakresu chwastów dwuliściennych umożliwia również triazolopirymidyny. Substancje z tej grupy doskonale nadają się do wczesnych zabiegów z uwagi na skuteczność działania już od ok. 5°C. Są to selektywne herbicydy przeznaczone do stosowania nalistnego. Pobrane przez chwasty substancje z tej grupy akumulują się w korzeniach i uniemożliwiają niechcianym roślinom dalsze pobieranie wody. Efekt działania triazolopirymidyn może być widoczny nawet miesiąc po aplikacji środka. Dodatkowo preparaty z tymi substancjami aktywnymi są bezpieczne dla upraw następczych, ponieważ rozkładają się w ciągu jednego sezonu wegetacji.
Sulfonylomoczniki i triazolopirymidyny są bardzo popularne w ochronie herbicydowej pszenicy ozimej ze względu na ich skuteczność i koszt. Należy jednak pamiętać o rotacji mechanizmami działania, gdyż z uwagi na stosowanie stale tych samych rozwiązań pojawiają się biotypy odporne chwastów, również jeśli chodzi o sulfonylomoczniki i triazolopirymidyny.
W okresie wiosennym oprócz chwastów dwuliściennych można obserwować duże nasilenie obecności miotły zbożowej. Dlatego należy rozpatrzyć takie rozwiązanie, które umożliwi jak najszersze ograniczenie gatunków roślin niepożądanych. Z rozwagą należy jednak podejść do łączenia herbicydów z innymi zabiegami w pszenicy ozimej z uwagi na możliwość ich negatywnego oddziaływania na roślinę uprawną.
Spośród herbicydów na pszenicę ozimą z grupy sulfonylomoczników, dla wzmocnienia zakresu działania łączonych z triazolopirymidynami, zaleca się zastosowanie kombinacji dwóch preparatów: Biathlon® 4D i Mover™ 75 WG. W tym rozwiązaniu połączono bowiem trzy substancje aktywne: tritosulfuron, florasulam i piroksysulam. Działanie środków objawia się chlorozami w górnych częściach roślin, które prowadzą do nekroz i zahamowania wzrostu chwastów.
Selektywne herbicydy do zbóż ozimych (z wyjątkiem jęczmienia ozimego) Biathlon® 4D i Mover™ 75 WG cechuje elastyczny termin stosowania – w fazie BBCH 21–31. Rozwiązanie nakierowane jest na skuteczne ograniczanie zachwaszczenia ze strony gwiazdnicy pospolitej, maruny bezwonnej, przetaczników bluszczykowego i perskiego, rumianu polnego, samosiewów rzepaku, tasznika pospolitego, bodziszka drobnego, fiołka polnego, jasnoty purpurowej, maku polnego, niezapominajki polnej oraz miotły zbożowej.
Herbicydy na pszenicę ozimą należy zastosować w dawce Biathlon® 4D 50 g/ha + Mover™ 75 WG 120 g/ha + Dash® HC 0,5 l/ha. Co istotne, skuteczność zabiegu zostaje utrzymana nawet po wystąpieniu opadów deszczu godzinę po aplikacji herbicydów!
